Piotr Bukartyk

Piotr Bukartyk - kim ja właściwie jestem?

Nazywam się Piotr Bukartyk i jestem grajkiem. Od mniej więcej czterdziestu lat piszę do rymu, układam do tego melodie, a potem to śpiewam. To zajęcie pomaga mi zdobywać środki na opłacanie rachunków za gaz, prąd i bieżącą wodę, jednak nie myślę o nim jak o pracy. Gdyby tak było, nie oddawałbym się mu z takim zapałem, bo za pracą, szczerze mówiąc, nie przepadam. Piosenki, te wesołe i te smutne, staram się pisać jak najprościej. Długo szukałem własnego języka i od jakiegoś czasu czuję, że rzeczywiście gadam po swojemu. Co do poczucia humoru – jakieś mam. Znam jednak sporo osób, często w najbliższym otoczeniu, które go szczerze nie cierpią. Nauczyłem się z tym żyć, im też nie pozostaje nic innego. I to może na razie tyle, jeśli chodzi o mnie.

 

Czy są jakieś pytania?

Radio Nowy Świat

„Radio którego już nie ma” leży na Myśliwieckiej. Dokładnie w miejscu, w którym nadal stoi jego gmach. W czasach, kiedy dostać się tam było czymś wyjątkowym i zaszczytnym, byłem jednym ze szczęśliwców. Przez piętnaście lat, tydzień w tydzień nachodziłem redaktora Manna, odwdzięczając mu się za gościnę świeżymi piosenkami. Państwu się to nawet podobało, szczęście jednak nie trwa wiecznie i pewnego dnia państwo zmieniło zdanie. Cóż było robić – na wyprawę w poszukiwaniu nowego świata redaktor Wojciech zabrał ze sobą parę osób, wśród nich i mnie i – co najważniejsze – swoich słuchaczy. Pokonaliśmy wspólnie mniej więcej 6 i pół kilometra i odnaleźliśmy Nowy Świat. I znowu jest jak dawniej.

Przepraszam, jest lepiej.

Warsztaty muzyczne na Pol'and'Rock

Tej piosenki nie pisałem z myślą o sobie. Namówił mnie na nią Jurek
Owsiak, jej treść i forma są efektem próby wymyślenia czegoś, co ludzie
w wieku naszych dzieci mogliby uznać za swoje. Po czternastu latach
wygląda na to, że tym razem się udało. Wygląda na to, że będziemy ją
grali do końca świata, a nawet trochę dłużej.

Z TYLU CHMUR

nie musisz
trzymać mnie za rękę
straszyć że bez ciebie
zgubię się

nie musisz
mówić mi co piękne
co zatwierdzone w niebie
a co nie
bo choć jedno nad nami niebo
każdy co innego widzi w nim
i z tylu chmur ponad głową
czarną ty a ja różową widziałbym
widziałbym
i ja mam żal
niejeden raz
że nie jest tak
jak byśmy chcieli
czy nie wystarczy to
że tyle różni nas
czy jeszcze
musi dzielić
bo choć jedno nad nami niebo…
nie nawracaj mnie
bo słucham tego dzień za dniem
i może nie wiem czego chcę
ale czego nie chcę wiem
jedno nad nami niebo…

Do zobaczenia na Pol’and’Rocku